Zgubne skutki kupowania domu, czyli "Dom kości" Mastertona (i jeszcze trzy fajne opowiadania w bonusie)

  • 8
Tym razem Masterton na tapecie.

Nie pamiętam, żebym jakoś wkręcił się w ten szał na horrory z Ambera w latach 90: w Kinga, Mastertona właśnie, czy innych Saulów i Guyów Smithów. Kiedy zaś w końcu wciągnąłem się w książkową grozę to jakoś unikałem czytadeł tego sympatycznego Brytola, przedkładając je nad dzieła tworzone przez króla zza oceanu. Ostatnio jednak chodzi mi po głowie, żeby nadrobić moje „mastertonowe” zaległości, co nie będzie łatwe biorąc pod uwagę ile w tym czasie natrzepał już historii.

Zacząłem od „Domu kości”. Jak już można się domyśleć po kilku wcześniejszych zdaniach „mastertonologiem” nie jestem, ale na ogół zawsze miałem takie luźne skojarzenie, że Masterton = seks, przemoc, no i jakieś duchy, wampiry itp., itd. Tutaj właściwie są tylko duchy, przemocy tyle co kot napłakał, no a o seksie to już w ogóle można zapomnieć. „Dom kości” to raczej horror młodzieżowy, z domami pożerającymi swoich lokatorów i grupką nastolatków próbujących powstrzymać „tego złego”. Da się czytać, ale dopiero po przełknięciu drewnianych bohaterów i niezwykłych zbiegów okoliczności, bo sama koncepcja ludzi uwięzionych w ścianach została przedstawiona dosyć sugestywnie. Ot czytadło jakich wiele, wcześniej wydane bodajże pod tytułem „Dom szkieletów”. Tutaj jednak powieść została wzbogacona o trzy dodatkowe opowiadania. Nie wiem czy były już one drukowane u nas w jakimś zbiorze, ale warto dla nich przebrnąć przez drętwy „Dom kości”. Albo nawet można go w ogóle olać i od razu dać się uwieść klimatycznym tekstom, które naprawdę mogą przyprawić o gęsią skórkę. Pierwszy z nich, „Szara Madonna” to historia o nieuniknionej karze za grzechy popełnione w przeszłości. Dwa pozostałe zaś, „Kształt bestii” i „Pośpieszny potwór”, traktują o potędze dziecięcej wyobraźni, która niestety nie niesie ze sobą nic dobrego. Niesamowite, że w tych krótkich opowiadaniach jest więcej emocji i grozy niż w znacznie obszerniejszym „Domu kości”, a postacie nie okazują się kłodami drewna udającymi bohaterów literackich. Ale to już chyba tak jest, że jak się produkuje tyle książek to do niektórych przykłada się bardziej, a do innych mniej.


Życie… jak powiedziałby znajomy filozof.

8 komentarzy :

Paulina pisze...

Z Mastertonem mi nie po drodze, właśnie przez ten seks i przemoc, co u jednych mi odpowiada czy nie przeszkadza, a u niego - bardzo. Zbyt wulgarne i zbyt paskudne. I kiedy czytam, że nie ma seksu i nie ma przemocy, ale są duchy, to zaczynam się cieszyć - może dam Mastertonowi szansę. A potem dupa blada, drewniani bohaterowie i ogólna marność nad marnościami i wszystko marność. Prędzej spróbuję z tymi opowiadaniami "przeprosić" się z Grahamem, zwłaszcza te o dziecięcej wyobraźni - tam chyba pornografii nie będzie, co? ;)

pisanyinaczej.blogspot.com pisze...

" Dom kości" czytałem dosyć dawno. Pewne momenty mi utkwiły w pamięci, inne niekoniecznie. Mam wrażenie, że on stawia na ilość, nie na jakość.

grendella pisze...

Kurczę, to ta książka, gdzie ściany "oddychają"? Czytałam na początku ogólniaka chyba i bałam się wtedy strasznie. Miałam wrażenie, że ściany mojego pokoju zaczynają oddychać i że zaraz mnie pożrą... Co do głębi bohaterów, nie pamiętam, ale pewnie masz rację ;)

slavkomir pisze...

W sumie to w jednym "momenty" były, ale jak na Mastertona to sofcik :-)

slavkomir pisze...

Chyba mówisz o innej książce, do której "Dom kości" jest łudząco podobny. Jak czytałem opis to pomyślałem że mamy tu do czynienia z autoplagiatem pomysłu :-). Ale do końca nie wiem bo samej książki nie czytałem.

Jarka pisze...

Kolezanka mówiła, ze jego proza jest własnie taka: zależna od tytułu xD Miewa lepsze i gorsze książki. Ja tej akurat nie czytałam, ale ostatnio skończyłam "Manitou" i... spodziewałam się czegos więcej chyba. Póki co najbardziej podobał mi się jego "Wyklęty" :)

Honorata pisze...

Ja się w horrory wkręciłam po przeczytaniu Manitu Mastertona. Pamiętam, że przez kilka dni macałam się po karku sprawdzając, czy mi tam coś nie rośnie:) Potem byli Koontz, King, Herbert. Teraz horrory czytam sporadycznie i to tylko takie z kilmatem a nie hektolitrami krwi.

Damian pisze...

Świetnie się ta książka prezentuje, muszę ją chyba dodać do listy planowanych książek i być może przeczytać :) Zaobserwowałem cie i myślę ze ty tez to zrobisz :)

A w między czasie zapraszam na mojego nowego bloga także o książkach,proszę zostawić ślad po sobie
- http://www.pozytywniezaczytany.blogspot.com/

Pozdrawiam Damian.